توي اين غربت پر هول و هراس
دارم عين ماهيها جون مي كنم
خسته ام از تظاهر به سادگي
جاي دندون هزار گرگ به تنم

نه كسي مي دونه كه من چي مي خوام
نه خودم دونستم عيب كار كجاست
تا به هر كي مي گي عاشقي چيه
مي گه بگذر، عاشقي تو قصه هاست

آرزو دارم كه مرگت را ببينم
بر مزارت دسته هاي گل بچينم
آرزو دارم ببينم پر گناهي
مرده اي در دوزخي و رو سياهي
جاي اينكه عاشق زار تو باشم
آرزو دارم عزا دار تو باشم
بهتر از هر عاشقي نازت كشيدم
در عوض نامردمي ها از تو ديدم
هر كجايي راه خوش بختي نيابي
راحت و بي دق دقه هرگز نخوابي
هر كجايي آب خوش هرگز ننوشي
يا لباس عافيت هرگز نپوشي
اي چپاول گر تو اي وحشي تر از ببر
وحشيانه هم بميري گر كني صبر
عاشقم كردي و رفتي از كنارم
رنگ پاييزي كشيدي بر بهارم
اي پري و انس و جن با تو همه بد

مرگ تو آیینه بندان می کند شهر

تو بيا اميد من باش                                         تا چشام بارون نباره

زندگي رنگي نداره                                         اگه تو نيايي کنارم

تو زمستون سياهم                                           تو دلم جوونه کردي
 

منو تا خدا رسوندي                                          قلبمو نشونه کردي

تو اگه پيشم نباشي                                            شب من سحر نميشه
 

فاصله بين من و تو                                           ديگه در بدر نميشه

تو را دوست خواهم داشت

با هزار و يک ترفند شاخه گلي مصنوعي را در ميان گلهاي شاداب گلدانت پنهان کردم، و در دفتر خاطراتت نوشتم: «تو را دوست دارم، خواهم داشت تا زماني که آخرين گل پژمرده شود...»

 ديگه خسته شدم بس كه چشمام بارونيه

من ديگه بسه برام تحمل اين همه غم
بسه جنگ بي ثمر براي هر زياد و كم

وقتي فايده اي نداره . غصه خوردن واسه چي
واسه عشقای تو خالی ساده مردن واسه چی
نميخوام چوب حراجي رو به قلبم بزنم

نميخوام دربه در پيچ و خم اين جاده شم
واسه آتيش همه يه هيزم آماده شم
يا يه موجود كم و خالي پرافاده شم